«Περί της επιστροφής των Ελγινείων» [Από το blog “Memoryland”]

Ακριβώς πέντε μήνες πριν, στις 20.6.2009, στο blog “Memoryland” του Γεράσιμου, διαβάσαμε αυτό:

Περί της επιστροφής των Ελγινείων

Παρότι μέχρι σήμερα θα έλεγα ότι ήμουν από αδιάφορος έως αντίθετος στην επιστροφή των Ελγινείων Μαρμάρων στην Ελλάδα, τελευταία άλλαξα γνώμη. Σκέφτηκα ότι τα εκατομμύρια επισκεπτών από όλη την υφήλιο που τα θαυμάζουν κάθε χρόνο στο Βρετανικό Μουσείο δεν πιάνουν χαρτωσιά μπροστά στους πρώτους τη τάξει κληρονόμους τους, τις χιλιάδες δηλαδή νεοελλήνων που απαιτούν, αδημονούν, παρακαλούν, ξυπνούν και κοιμούνται με το όνειρο να επιστρέψουν μια μέρα τα Μάρμαρα στην Ελλάδα για να σπεύσουν να τα καμαρώσουν. Τάσσομαι λοιπόν κι εγώ υπέρ της επιστροφής τους. Με μια προϋπόθεση όμως. Μια και όπως επισημαίνεται σε δημοσιεύματα διαφόρων εφημερίδων η επισκεψιμότητα μουσείων και αρχαιολογικών χώρων στη χώρα μας έχει από χρόνια πάρει μια χαρακτηριστική κατηφόρα, σε αντίθεση βεβαίως με 'νυχτερινά μαγαζιά', παραλιακά clubs και άλλους τέτοιους σύγχρονους ναούς του νεοελληνικού πολιτισμού που κάθε βράδυ γεμίζουν γλεντζέδες συμπολίτες μας, θα πρότεινα τα Μάρμαρα να στεγαστούν όχι στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα μετά από μια αρχική έκρηξη ενδιαφέροντος λόγω της προβολής των εγκαινίων του από τα ΜΜΕ θα ακολουθήσει τη μοναχική τύχη των άλλων μουσείων της χώρας, μετρώντας διαρκώς λιγότερους επισκέπτες με τα χρόνια και απεργίες απλήρωτου προσωπικού του όπως συμβαίνει με τον ίδιο τον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης, αλλά αλλού. Πιστεύω ότι ο ιδανικός χώρος για να φιλοξενήσει τα Μάρμαρα, αν ποτέ επιστρέψουν στην Ελλάδα, θα ήταν - δεδομένου του πολύ μεγαλύτερου αριθμού επισκεπτών του σε σχέση με μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους - η Αθηνών Αρένα, 'το μεγαλύτερο νυχτερινό μαγαζί της Αθήνας' σύμφωνα με περιγραφές του στο internet. Εκεί θα έχουν την ευκαιρία χιλιάδες συμπατριώτες μας - πολλοί περισσότεροι από όσους επισκέπτονται μουσεία - να θαυμάσουν τα Μάρμαρα ως ντεκόρ-έκπληξη στις εμφανίσεις των δημοφιλών τραγουδιστών που κάθε βράδυ συγκλονίζουν τους συρρέοντες στον σύγχρονο αυτό ναό διασκέδασης. Βέβαια στην Αθηνών Αρένα δεν θα μπορούν να τα θαυμάσουν οι διάφοροι τουρίστες που επισκέπτονται την Ελλάδα, αλλά τι μας νοιάζει; Αυτοί τα έβλεπαν τόσα χρόνια στο Βρετανικό Μουσείο, ήρθε πια η ώρα οι νόμιμοι κληρονόμοι τους να αποκτήσουν το προνομιακό δικαίωμα να τα καμαρώνουν σε ένα δημιουργικό πάντρεμα Αρχαίου και Νέου Ελληνικού πολιτισμού, σε μια μοναδική συνεύρεση του Αρχαιοελληνικού πνεύματος με τη νεοελληνική νυχτερινή ζωή σε όλο το γκλαμουράτο μεγαλείο της. Διότι δεν αρκεί μόνο να διεκδικούμε την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα. Οφείλουμε και να διασφαλίσουμε τη μέγιστη δυνατή προβολή τους, την όσο γίνεται βαθύτερη και δημιουργικότερη αφομοίωσή τους στη σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα. Διαφωνείτε;

ΠΗΓΗ:

http://gerasimos-memoryland.blogspot.com/2009/06/blog-post_20.html

«Τουλάχιστον η καρδιά μου…» [Από το blog “Άρωμα Γυναίκας”]

Ακριβώς ένα χρόνο πριν, στις 19.11.2008, στο blog “Άρωμα Γυναίκας” της Γιώτας, διαβάσαμε αυτό:

Τουλάχιστον η καρδιά μου…

Κάπου άκουσα ότι σήμερα είναι η μέρα αφιερωμένη

στα κακοποιημένα παιδιά....

'Αλλη μια μέρα σκέφτηκα, ε καί;

Θα στεγνώσει μια μέρα τα δάκρυα τόσων παιδιών;

Θα γιατρέψει τις πληγές τους, απο τα σώματα,

απ΄τις ψυχές τους; Αυτά τα αθώα μάτια, που είδαν

ασχήμιες, ανείπωτες, αφάνταστες.... Γίνεται να

ξεχάσουν, έστω για μια μέρα... θα ξεχάσουν ποτέ;

Πάντα ήθελα να βρίσκομαι ανάμεσα σε παιδιά,

βρίσκω καλή επικοινωνία μαζί τους....

Κακοί υπολογισμοί μου και δε μ΄έφεραν επαγγελματικά

οι δρόμοι κοντά τους....

Και δεν ξέρω, πως γίνεται, μάλλον πλεονάζουσα

ευαισθησία, χεράκια τρυφερά αγγίζουν συχνά το

συναισθηματικό μου τοπίο.....

'Οπως και λίγο πριν...

Κάποιο χεράκι, υπολογίζω παιδικό, δε βρήκα το προφιλ του!

'Εψαχνε τα συρτάρια του διαδικτύου και μπήκε στη γωνιά μου....

Προφανώς έψαχνε τον Αη Βασίλη!!

Νωρίς είναι, θα σκεφτεί κανείς.... Ναι για μας τους "μεγάλους",

μπορεί να είναι νωρίς, μπορεί να μην τον περιμένουμε καν...

Μου άφησε σχόλιο!!

-Οι φίλοι μου και φίλες μου, δεν πιστεύουν στον Αη Βασίλη,

όμως εγώ πιστεύω ότι υπάρχει, αλλά δεν τον βλέπουμε,

γιατί είναι ΑΓΙΟΣ.... και δε φαίνεται!

Αυτά τα παιδιά.....

Νομίζω ότι η αποστολή τους, είναι, να μας ξυπνάνε τα όνειρα!

Να καθαρίζουν τα άγρια αισθήματα που βγάζουμε....

πάρα πολλές φορές, ακόμα και στις πλατούλες τους!

Η καρδιά μου είναι μαζί σας.........

Καληνύχτα στους αγγέλους και σ΄όσους τους βλέπουν....

ΠΗΓΗ:

http://aroma.pblogs.gr/2008/11/toylahiston-h-kardia-moy.html

«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος» [Από το blog “Άρωμα Γυναίκας”]

Περίπου ένα χρόνο πριν, στις 17.11.2008, στο blog “Άρωμα Γυναίκας” της Γιώτας, διαβάσαμε αυτό:

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος [Ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη]

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι

για την ειρήνη και για το δίκιο.

Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις,

τα χείλη σου θα ματώσουν απ΄τις φωνές.

Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ΄τις σφαίρες

μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου θα ΄ναι μια πετριά

στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.

Κάθε χειρονομία σου θα ΄ναι

για να γκρεμίζει την αδικία.

Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,

ούτε στιγμή να ξεχαστείς.

Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.

Μια στιγμή αν ξεχαστείς,

αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται

στη δίνη του πολέμου,

έτσι και σταματήσεις

για μια στιγμή να ονειρευτείς

εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα

θα γίνουν στάχτη απ΄τις φωτιές.

Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις

για να ζήσουν οι άλλοι.

Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι

ένα οποιοδήποτε πρωινό.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι

μπρος στα ντουφέκια!

ΠΗΓΗ:

http://aroma.pblogs.gr/2008/11/an-theleis-na-legesai-anthrwpos.html

«Τα σημερινά Πολυτεχνεία» [Από το blog “Rodia Mixer”]

Ακριβώς ένα χρόνο πριν, στις 17.11.2008, στο blog “Rodia Mixer!” διαβάσαμε αυτό:

Τα σημερινά Πολυτεχνεία

Ρίχνω μερικές ιδέες για πιθανούς στόχους αντίστασης:

01. ΟΧΙ στην υπερκατανάλωση

02. ΟΧΙ στα παραμύθια των διαφημισταράδων

03. ΟΧΙ στα παραμύθια των τραπεζιτών

04. ΟΧΙ στα παραμύθια των τηλεοπτικών μαϊντανών (ψυχο/κοινωνιολόγων, κλπ)

05. ΟΧΙ στα παραμύθια των πολιτικών

06. ΟΧΙ στα παραμύθια και στα παραμυθιάσματα γενικώς (ΝΑΙ μόνο στα παραμύθια της γιαγιάς και στους μύθους του Αισώπου, εννοείται)

07. ΟΧΙ στην άνιση μεταχείριση των πολιτών

08. ΟΧΙ στην οικονομική εκμετάλλευση

09. ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

10. ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ γενικώς

11. ΟΧΙ στο διεθνές δουλεμπόριο

Συμπληρώστε και άλλα ΟΧΙ, κατά την έμπνευσή σας

Σήμερα, καλούμαστε να αντισταθούμε όχι στιγμιαία αλλά διαρκώς και σε μεγάλη έκταση, σε πολλά μέτωπα ταυτοχρόνως. Να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, να προσέχουμε, να κρίνουμε, να διακρίνουμε, να ελέγχουμε. Να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, να έχουμε ΟΡΑΜΑΤΑ την αλήθεια και τη γνώση, το ΚΑΘΑΡΟ ΜΥΑΛΟ. Τόσους αιώνες μετά τη Γαλλικη Επανάσταση και τα συνθήματα για Ισότητα, Αδελφοσύνη, Ελευθερία -τα τρία Υπέρτατα αγαθά για τον Ανθρωπο- δεν έχουν γίνει ακόμα πράξη, μένουν στη σφαίρα των ΟΡΑΜΑΤΩΝ.

-->> Δεν χρειαζόμαστε όνειρα, αυτά τα αφήνουμε για τους... κοιμισμένους!

Αντε, και του χρόνου! :)

ΠΗΓΗ:

http://rodiat7.blogspot.com/2008/11/blog-post_3491.html

«Θεέ! Πού είσαι ντεε;;» [Από το blog “Μουρλαθήκαμε εντελώς ”]

Στις 15.6.2009, στο blog “Μουρλαθήκαμε εντελώς” της Σοφίας Κου, διαβάσαμε αυτό:

Θεέ! Πού είσαι ντε;;

Θεέ, απόψε δε θα σ' αφήσω να κλείσεις μάτι. Καροτσάκι θα σε πάω μέχρι το πρωί να μου πεις που τέλος πάντων είσαι!

Το πρώτο και κυριότερο, είναι, εφ όσον - λένε- θες σχέση μαζί μου.

Κι εφ όσον, λένε, με καταδιώκεις με το έλεός σου... γιατί; εγώ σου κρύβομαι; Ή μήπως δεν προλαβαίνεις να με πιάσεις;

Εσύ όλο κρύβεσαι και λουφάζεις μετά από κάθε καταστροφή, ή κορδώνεσαι μες στο μυαλό μου καθώς σου λέω το «δοξα τω Θεω»

μετά από κάθε καλό.

Ή μετά από κάθε άσχημο που γλυτώνω στο παρά τρίχα. μήπως είσαι μέσα σ' αυτή την τρίχα;

ΠΟΥ είσαι και δε μου διορθώνεις τη μούρλια: να σε ευγνωμονώ που είμαι καλά και παράλληλα να ευγνωμονώ που κάποιον που δεν ήταν καλά τον πήρες πρόωρα κοντά Σου! Γιατί ήταν έτοιμος, ντυμένος, στολισμένος, λένε, για να τον δεχτείς.

Τότε το πρό-ωρα πού κολλάει; Οι άλλοι που μένουν είναι καθυστερημένοι;

Πού είσαι επιτέλους;

Λένε πως είσαι μες στην ησυχία.

Μα σε όλη τη φύση τίποτα ήσυχο δε βρίσκεις. Από τον αέρα, τα κύματα, τις βροντές, μέχρι τις μέλισσες, τα μουγκανητά των ζώων, τα κελαηδίσματα των πουλιών, όλο ήχους ακούς...

Τι;; Σε δοξολογούν! Ε! Και γω Σου κράζω: Κατέβαααα! Κατέβα να Σε δούμε!

Τι; Δεν είσαι ψηλά; Μέσα μου είσαι; Μήπως σε μένα, τη συγκεκριμένη, μπαινοβγαίνεις;

Μήπως σε άλλους έχεις ξεχάσει τελείως να μπεις; .....

Και ήρθε κι ο μάστορας προχτές και με έκλεψε και με ξαναέκλεψε... και γω του τα δίνω και του ξαναδίνω όσα ζητάει, βλέποντας τη χαρά στα μάτια του, δηλ. τις 2 χαρές: μία που με κοροϊδεύει και μία που χτίζει την πισίνα που ονειρευόταν, όπως έμαθα.

Έ, είπα ας συνδράμω και γω να κάνω τουλάχιστον έναν άλλο άνθρωπο να ζήσει τον επίγειο παράδεισο..

Αλλά έλα που ακούω πως κι αυτός δε ζει καλά, πως κάθε βράδυ τα πίνει γιατί έχει προβλήματα;;

Ούτε στις πισίνες είσαι;; ούτε εκεί είσαι Εσύ, που ευλόγησες τα ύδατα;

(δεν τέλειωσα, βέβαια..... περιμένω..)

ΠΗΓΗ:

http://mourlia.pblogs.gr/2009/06/thee-poy-eisai-nteeee-.html

«Θεέ! Έλα κάτσε στο… σκαμνάκι!» [Από το blog “Η ζωή είναι ωραία”]

Ακριβώς πέντε μήνες πριν, στις 15.6.2009, στο blog “Η ζωή είναι ωραία” της Σοφίας Κου, διαβάσαμε αυτό:

Θεέ! Έλα κάτσε στο… σκαμνάκι!

Αααπ! Θεέ! δεν τελείωσα μαζί σου! για την ακρίβεια ακόμα δεν άρχισα! Έτσι μπράβο! Ισότιμα! Αυτό δε θα πει συγκατάβαση; Αυτό δε θα πει αγάπη; Ο δυνατότερος κατεβαίνει να βοηθήσει τον πιο αδύναμο. Χωρίς φανφάρες. Έτσι, φυσικά, όπως η μάνα θηλάζει το μωρό χωρίς κομπασμό, όπως του μαθαίνει τα πρώτα του βήματα χωρίς κομπασμό, έλα και Συ που μας έφτιαξες έτσι που έχουμε την ανάγκη στηριγμάτων σε κάθε φάση της ζωής. Και μάλιστα η πείρα πια, δείχνει πώς πέρα από το δυνατό μυαλό μας, το μόνο σίγουρο στήριγμα είναι ο πανίσχυρος Νους που το έφτιαξε... Έλα λοιπον κάτσε εδω ΄δα στο σκαμνάκι να σου πω τα βάσανά μου.

Κανονικά στο ΣΚΑΜΝΙ θέλω να Σε κάτσω γιατι είμαι θυμωμένη με όλο αυτό το μπάχαλο που γινεται (από πάντα, δε λέω πως είναι τωρινό φαινόμενο)... απλά θέλω και γω να προσθέσω το θυμό μου μαζί με τους αμέτρητους προηγούμενους γιατί ψιλιάζομαι πως εκεί έχεις κάποιο σχέδιο: στην έκφραση των συναισθημάτων μας απέναντί Σου, στη σχέση που τόσο ζηλότυπα αναζητάς! Το γιατί δεν έχω καταλάβει: υποψιάζομαι πάλι πως με βοηθάει στην αυτογνωσία μου. Και πώς για αυτήν γεννηθηκα. Για την αυτογνωσία!

Ένα μπάχαλο Θεέ μου γύρω μου: το καράβι έχει μπατάρει, δεν το βλέπεις; Στείλε καμιά κιβωτό της προκοπής! με "σύγχρονα μέσα", μέσα ε; γιατί έτσι που καλομάθαμεεε, δε βλέπεις; προτιμάμε τη θάλασσα με τα σκυλόψαρα!

Τι κι αν όλα τούτα κι ακόμα και χειρότερα έχουν ξανασυμβεί πριν από αιώνες; Αφού αργούμε να βάλουμε μυαλό, (για την ακρίβεια πολύ γρήγορα βγάζουμε μυαλό)... Να, με την ευκαιρία σου λεω: ΤΙ ΣΟΙ ΜΥΑΛΟ Μας ΕΔΩΣΕΣ που καταφέραμε να πηγαίνουμε για βόλτα στο φεγγάρι και δεν μπορούμε να μπούμε στους 2 πόντους μέσα μας να δούμε τους δικούς μας «κρατήρες»...

Αχ Θεέ!!! δώσε μου μυαλό, να καταλάβω το μυαλό μου!!!

Θα επανέλθω, μη φύγεις! Κατσε εκεί, στο σκαμνάκι!!!

Είπαμε: μονο Εσένα μπορώ να έχω τόσο πολύ του χεριού μου!!!! Μόνο τούτο το δικαίωμα έχω!!!! Κι όχι να περιμένω από άνθρωπο!!! Όχι να τον πιέζω να μου δώσει κάτι το οποίο κι αυτός ακόμα ψάχνει!

Θεέ, που είσαι είπες;;;

ΑΑαχ!!! Μη με στείλεις στους παπάδες! Αν είσαι Θεός, καταδέχεσαι να χωράς μέσα σε μια θρησκεία;;;

Αν είσαι Θεός!!

και να μου μιλάνε για σένα άλλοι;;;; που είναι και αμφίβολο αν όλοι έχουν τον ...Θεό τους;;;

Εγώ θέλω ΕΣΥ να μου μιλάς! Αν είσαι ο πατέρας μου!!!

Αλλιώς να πάω στον πατέρα του Γιωργάκη και γω,

για να μου μάθει τα πρώτα μου βήματα...

Ορίστε! Πιάσε με απ' το χέρι, και πήγαινε με βόλτα στα μέρη Σου...

ΠΗΓΗ:

http://anatash.pblogs.gr/2009/06/thee-ela-katse-sto-skamnaki-.html

«Θεέ! Πάλι με σένα τα’βαλα!» [Από το blog “Η ζωή είναι ωραία”]

Ακριβώς πέντε μήνες πριν, στις 14.6.2009, στο blog “Η ζωή είναι ωραία” της Σοφίας Κου, διαβάσαμε αυτό:

Θεέ! Πάλι με σένα τα’βαλα!

Μία η σωματική κούραση και μία η ψυχική, μία τα αναπάντητα υπαρξιακά «γιατί» που στο τσακ μαζεύονται μες στο κρανίο, μία ο κόσμος γύρω μου να επιδίδεται στην τέχνη της αυτοΰπνωσής του με χίλια μύρια ναρκωτικά: δυνατές μουσικές, ανούσιες πολυλογίες για να κωφεύει στις ανάγκες του, αχαλίνωτες φαντασιώσεις και πρακτικές μπας και κορέσει τα ακόρεστα... Μπας και χωρέσει τα αχώρητα... Αρκεί να μην προχωρήσει στα ...απροχώρητα, στα άγνωστα, στην απωλεσθείσα φυσική του κατάσταση...

Μία το 'να μία το άλλο λοιπόν, ήρθα και τα στύλωσα για άλλη μια φορά. Και τα βαλα με τον Θεό! Κι όχι με κάποιον άνθρωπο. Για να εξασφαλίσω πως δε θα τα βρούμε δε θα συμβιβαστούμε, δε θα με τουμπάρει με κάποιο δελεαστικό παραμύθι του, μια θεωρία του που θα ταίριαζε στο φτωχό μου μυαλουδάκι. Είμαι πονηρή. Όταν θυμώνω γίνομαι πονηρή. Απαιτητική, πεισματάρα. Και ξέρω πως ο Θεός πολύ τους πάει αυτούς τους τύπους. Γι αυτό του γράφω:

«...βουβά σε προσεγγίζω, εξωτερικά. Γιατί μέσα μου βράζωωω!! Σου φωνάζω, Σε εκλιπαρώ, Σε βρίζω, Σε προκαλώ. Κι απαιτώ: Τι κάνεις; Τι έκανες; Δε βλέπεις; Γιατί; Γιατί; Γιατί; Έχω το ελεύθερο να σου λέω ο, τι μου κατέβει. Να μαι κυκλοθυμική. Να κραυγάζω, να γελάω, να βρίζω, να ζητάω συγγνώμη, κατανόηση, χρόνο, ανοχή... μετά να συνέρχομαι, να σ' ευγνωμονώ, να μη θέλω να Σ' αφήνω από τη σκέψη μου, απ' τα φυλλοκάρδια μου... Σε σένα. Μόνο σε σένα μπορώ να τα κάνω αυτά. Όχι επειδή δε σε βλέπω κι επειδή δε σε ντρέπομαι. Όχι επειδή δε σου χρωστάω ή επειδή δε μ' ενδιαφέρεις. Αλλ' επειδή είσαι Θεός! Δεν ξέρω, αλήθεια που είσαι: μέσα μου, έξω μου. Και μέσα μου και έξω μου συγχρόνως... Δεν κάνει να ξέρω, θα ναι λίγο το να ξέρω. Περιοριστικό. Γιατί είσαι Θεός! Αν είσαι πρόσωπο ή έννοια που διαβάζει τα κρύφιά μου, πάλι δε νιώθω άσχημα, γιατί εσύ τα έφτιαξες, λούσου τα τώρα! Και γω , αν είμαι υπεύθυνη για τον τρόπο που τα συντηρώ, εσύ με οδηγείς στη υπευθυνότητα ή στο να τα παρατάω σε μια τυχαιότητα... Μου λες πως με έχεις ελεύθερη να αποφασίζω. Εγώ, δε θέλω να 'μαι ελεύθερη γιατί είμαι ανίκανη να τα φτιάξω έτσι τα πράματα που να με ξεκουράζουνε! Που να αναπνέω ένα δροσερό αεράκι! Αυτά που παρέλαβα, αυτά και συντηρώ! Άλλοι τα πετάνε από πάνω τους σα βρώμικο ρούχο. Εγώ, -πόσο εγώ δηλαδή;- μπορώ να χω διαλέξει να συντηρώ πολλά «κρύφια» αντιφατικά, επώδυνα αντι-βιωτικά για μένα, επισφαλή για την ψυχική μου ισορροπία. Μα, πόσο φταίω; Τη στιγμή που είμαι στο σταυροδρόμι των επιλογών, Εσύ πού είσαι; Και όντως, χρειάζεσαι Εσύ για συμβουλάτορας; Για τιμονιέρης; Ή οι πανίσχυρες καταβολές μου; Ή οι παντοδύναμοι πρόγονοι που ζητάνε δικαίωση, ή διαιώνιση της στασιμότητάς τους και με φρενάρουν;Ή άλλοι που ζητάνε ολοκλήρωση του ανατασιακού τους ημιτελούς έργου;

Τι ακριβώς ποσοστό είμαι εγώ; Τι; αυξομειούμενο κατά τη θέλησή μου; Βαρύς ο ρόλος μου! Πρέπει να πάρω τόσους στο λαιμό μου: προγόνους, απογόνους, και την επιρροή μου στους συγχρόνους μου. Πολύ βαρύς ο ρόλος μου...

(Συνεχίζεται.... ή αλλιώς: «και πάει λέγοντας». Ταυτόχρονα κλαίγοντας!)

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!

Υ.Γ. στο επόμενο: πήρα απάντηση και ανακούφιση «τυχαία» μεσω ενος μπλογκ!!

ΠΗΓΗ:

http://anatash.pblogs.gr/2009/06/thee-pali-me-sena-ta-bala-ti-kala-.html