Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

«Τίποτα πέρα από αυτό» [Από το blog “Φεγγαραγκαλιές”]



Μια εβδομάδα πριν, στις 24.7.2012, στο blog “Φεγγαραγκαλιές” , διαβάσαμε το παρακάτω, που θα μας συνοδέψει στις διακοπές (μας) του επόμενου μήνα:


Τίποτα πέρα από αυτό
            Να ήταν λέει..  μοναδικές λέξεις στον κόσμο..  φύση,  θάλασσα,  άμμος,  γύμνια,  μαγιώ,  άνεμος,  καράβι,  καπνός,  ραδιόφωνο..

Και τίποτα να μην άξιζε πέρα από αυτό..


ΠΗΓΗ:

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

«Ηλιοτρόπια και άλλα...» [Από το blog “Άρωμα Γυναίκας”]



Πριν από τρεις εβδομάδες, στις 9.7.2012, στο blog “Άρωμα Γυναίκας”  της Γιώτας, διαβάσαμε αυτό:


Ηλιοτρόπια και άλλα...



Ο ανεμιστήρας γυρίζει μονότονα,
υποψία δροσιάς και αεράκι στέλνει,
μήνυμα ανάσας στην κάψα.
Τα τζιτζίκια τραγουδούν ακούραστα, λες
και ροκανίζουν τη θέρμη του Καλοκαιριού
π΄ανεβαίνει μέρα με τη μέρα!
Φασαρία, αδιανόητη, με το πρωινό ξεκίνημα,
μηχανάκια πηγαινοέρχονται, μπουκάλια μπύρας
"τακτοποιούνται" θορυβώδικα στα πλαστικά
τελάρα. 'Ενα ιπτάμενο δελφίνι χαράζει την
ήσυχη απέναντι παράλια ομορφιά!
Η τηλεόραση παίζει στη χαμηλότερη ένταση,
ίσα ίσα να κρατάει την πραγματικότητα σε αφύπνιση,
μη μας έρθει τίποτα ξαφνικό!
Η σημαιούλα απ΄την πρύμνη, τρεμοπαίζει στη θαλασσινή αύρα.
Εικόνα χτεσινή, έρχεται, με τον θρασύτατο παιχνιδιάρη
σπάρο ν΄ακολουθεί το Κυριακάτικο κολύμπι και να τσιγκλά τα
πόδια που τάραζαν ξέγνιαστα κι ευχάριστα γαλανά νερά,
εκεί που τελειώνει το δάσος με τις λεμονιές, τις ελιές και η
απανεμιά με τις πεταλούδες.
Κινούμενος εναλασσόμενος μικρόκοσμος, φλυαρεί χωρίς
ίχνος δημιουργίας ή αναγκαίας παραγωγής, και ατονεί την
ενέργεια της σκέψης......
Καλοκαίρι με τα ωραία του!!! ; 



ΠΗΓΗ:


Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

«Τα χαστουκόψαρα, Λένος Χρηστίδης» [Από το blog “Roadartist”]



Πριν από δύο ημέρες, στις 27.7.2012, στο blogRoadartist” διαβάσαμε αυτό:



Τα χαστουκόψαρα, Λένος Χρηστίδης

"Κλείνω. Μάτια. Ανοίγω. Μυαλό. Τελειώνεις το σχολείο, λες να ησυχάσεις από όλους αυτούς που σού κάθονται στο σβέρκο και σού λένε τι να πιστεύεις, τι να γνωρίζεις, τι να σκέφτεσαι, τι να μαθαίνεις και πώς να το μαθαίνεις. Ξυπνάς το πρωί, πας στη δουλειά κι είναι διάφοροι τύποι που σού λένε τι να κάνεις, πώς να φέρεσαι, πώς να ντύνεσαι, πώς να είσαι, για να βγάλουν εξαιτίας σου ―και με την ανοχή σου― περισσότερα λεφτά, είναι τ' Αφεντικά. Γυρίζεις στο σπίτι, φωνάζουν οι γονείς, βουίζουν τα αυτιά σου, σού λένε θα πεθάνουν, εσύ θα τους πεθάνεις, αν δε μάθεις να φέρεσαι, να ντύνεσαι, να σκέφτεσαι, να είσαι όπως θέλουν Αυτοί. 
            Πας στους φίλους σου, μία από τα ίδια, όλο τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια, τρέχουμε και δε φτάνουμε, όλοι μαζί, γύρω γύρω όλοι και στη μέση εμείς. Πας στα κλαμπ, βαριέσαι που ζεις, δυνατή μουσική, την αγνοείς, δεν έχει στίχους, δεν έχει κέφι, δεν έχει διέξοδο, σου λέει να χορεύεις, μόνο να χορεύεις, να κάθεσαι σα μαλάκας χωρίς να μιλάς, μόνο να χορεύεις και να κοιτάς, να κοιτάς, να κοιτάς, να κοιτάς, τις γκόμενες, χαμένες τελείως, κοιτάνε σαν χαζές, τι φταίνε κι αυτές; Το παίζουνε κάτι που δε θα γίνουν ποτέ, πώς θα γίνει να βρεις μια γυναίκα που να μην κοιτάει σα χαζή; Ο έρωτας τι είναι; Είναι να φέρεσαι σα χαζός, όχι να είσαι. 
            Χαμόγελα ψεύτικα, ματιές από μακριά, μπούτια, βυζιά, χείλια υγρά, όλο υποσχέσεις, μηδέν προοπτικές, μηδέν ηθικό, για να πλησιάσεις στα δέκα μέτρα θες μια ντουζίνα προφυλακτικά. Πας σπίτι, ανάβεις τηλεόραση, διάφοροι απίστευτοι μαλάκες σού πετάν την άποψή τους, σού λένε τι να κάνεις, πώς να γελάς, πώς να περνάς, πώς να γαμάς, κάτι τενεκέδες, αν είναι δυνατόν, είναι σαν ψεύτικοι, σαν εφιάλτης, είναι γύρω μας, μπροστά μας, πίσω μας, μέσα μας, κάτω μας, τους πατάμε. Έι, εσύ, κολλητέ, με το ωραίο κοστούμι και το αφασία στυλ, καλά, είσαι κι ο πρώτος, γαμώ τα άτομα, πώρωση, πάουερ, γουάου, όλο ρωτάς, όλο ρωτάς, να ρωτήσω κι εγώ μια στιγμή; Πόσο κάνεις; Ο αδερφός σου δουλεύει στην τράπεζα, έχει γκόμενα, θα παντρευτούνε, θα κάνουν παιδιά, θα κάνουν σκυλιά, θα κάνουν βίντεο, και σπίτι, και κινητά, και αυτοκίνητα, να κάνουν, να κάνουν, να κάνουν ό,τι θέλουν, να κάνουν και άκρη να περάσω, δεν μπορώ εδώ, πνίγομαι, και πού να πας που να μην είναι έτσι, αφού παντού είναι έτσι: αφεντικά, αντιβηχικά, μπάτσοι, δάσκαλοι, γονείς, τηλεόραση, μαλάκες με μικρόφωνα, «Τι έχετε να δηλώσετε;», «Δηλώστε μας κάτι», «Κάντε μας μια δήλωση», «Τι θα μας δηλώσετε;», έχω να δηλώσω ότι σας βαρέθηκα, δεν πάει άλλο, από 'δώ και μπρος θά 'χετε να κάνετε μαζί μου, προσέχτε, μιλάω σοβαρά, θα κάνω το ντου και θα ψάχνεστε κι άντε μετά να τρέχουν οι μπάτσοι να με βρουν, μες στη δυστυχία τους κι αυτοί, μηδέν προοπτική, μηδέν ηθικό, μολότωφ στη μάπα τους, τις πετάνε πίσω, τι να κάνουν δηλαδή; Όλοι μια παρέα είμαστε. Και να πέθαινε αύριο κάνα δυο δισεκατομμύρια κόσμος, μπορεί και να μη μ' ένοιαζε, μπορεί και να μ' ένοιαζε, δεν ξέρω, πάντως αν πέθαινα εγώ δεν θα ένοιαζε κανέναν, εδώ που τα λέμε έχω πεθάνει, οπότε τι έχω να χάσω; Τα κλαμπ με τα ποτά από αργό πετρέλαιο και τους ηλίθιους στην πόρτα; «Πρέπει να συνοδεύεστε», τι λε', ρε; εγώ είμαι μόνος μου, δε θέλω συνοδείες, δε θέλω κηδείες, δε θέλω αηδίες, θέλω μόνο να είσαι κάπου και να ξέρω ότι μ' αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς, απίστευτη λέξη και μάλιστα χωρίς προφυλάξεις, όμως είσαι εκεί; υπάρχεις; αν είσαι θα σε βρω, εκατό τα εκατό, χίλια τα εκατό, και θα 'μαστε μαζί και θα περνάμε καλά και λοιπά και λοιπά και λοιπά και λοιπά και λοιπά. Και μετά ξύπνησα, μέσα στον ύπνο μου. Δεν υπάρχουν όνειρα. Μόνο ξύλο στα γήπεδα και στους δρόμους και στο σπίτι, στο σχολείο, στη δουλειά, ξύλο παντού, μέχρι να καταλάβουν όλοι αυτοί με τα κολάρα ότι δεν κάνουμε δηλώσεις, δεν κάνουμε εκπτώσεις, ούτε παραχωρήσεις, μπορούμε να είμαστε πολύ σκληροί και θα είμαστε, δηλαδή δεν ξέρω άλλους, μόνος μου είμαι, θα βρω όμως, δε θα βρω; θα βρω και θα δείτε, μέχρι τότε κοιμηθείτε ήσυχοι, εγώ θα σας σκεπάζω τα βράδια, μη μου κρυώσετε και πάθετε τίποτα και εξαφανιστείτε σαν τους δεινοσαύρους από μόνοι σας. Κρατάτε γερά. Πρέπει να προλάβω να σας εξαφανίσω προτού εξαφανιστώ εγώ."

Απόσπασμα από το βιβλίο "Τα χαστουκόψαρα" του αγαπημένου Λένου Χρηστίδη, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.  Πρόταση βιβλίου για τις καλοκαιρινές διακοπές.


ΠΗΓΗ:


Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

«Για τον πατέρα μου» [Από το blog “Να λέμε ουρανός κι ας μην είναι”]



Πριν από δέκα ημέρες, στις 18.7.2012, στο blog “Να λέμε ουρανός κι ας μην είναι”  της Ιππολύτης, διαβάσαμε αυτό:


Για τον πατέρα μου

-Ποιά είσαι;
-Είμαι ή κόρη σου η Β.Εχεις δύο παιδιά. Τον Π. και τη Β.Κι έχεις και δύο εγγόνια.
  
Τον αγκαλιάζω και πιάνω τρυφερά το θώρακά του! Πόσο αδυνάτισε!!
Βγαίνω έξω από το σπίτι να κλάψω για να ξαναμπώ ήρεμη και χαρούμενη. Δεν αντέχω να τον βλέπω έτσι. Τόσο μα τόσο αδύναμο.Τον άνθρωπο που έσφυζε από δύναμη, τον πανέξυπνο, το κοφτερό μυαλό, τον κομμουνιστή, βαθιά κομμουνιστή στην κοινωνική-επαγγελματική-επιχειρηματική κάποτε ζωή του, μα και τόσο αυστηρό με τους οικείους του.
Τόσο τυχερός κάποτε. Απίστευτες ευκαιρίες του έδωσε η ζωή.
  
-Εφταιξα εγώ σε κάτι στη ζωή μου;
-Σε τίποτα, τίποτα απολύτως τα έκανες όλα τέλεια.
Πως είναι δυνατόν, από που έρχεται αυτή η ερώτηση;
Από το συνειδητό ή το ασυνείδητο μέρος; από τα φωτεινά ή σκοτεινά μέρη του μυαλού που ταξιδεύει;
Αποζητά την  αποδοχή, την τρυφερότητα  όπως δεν την αναζήτησε μία ολόκληρη ζωή. 

Τι καταλαβαίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που υποφέρουν από αλτσχάιμερ; 
Τι συμβαίνει αν αδυνατούν να έχουν έναν άνθρωπο να τους προσέχει; 
Τι ποιότητα ζωής έχουν ακόμη κι αυτοί που δύνανται;


ΠΗΓΗ:


Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012

«Το “Μπορούμε” άνοιξε το σπίτι του: Όσα δε θα διαβάσετε σε ένα δελτίο τύπου» [Από το blog “Aspa online”]



Προχθες, 25.7.2012, στο blogAspa online” της Άσπας, διαβάσαμε αυτό:


Το “Μπορούμε” άνοιξε το σπίτι του: Όσα δε θα διαβάσετε σε ένα δελτίο τύπου

Πιθανόν να έχετε ακούσει για το Μπορούμε! που είναι μία Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία που λειτουργεί ως δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων που έχουν ανάγκη από φαγητό και φορέων που θέλουν να προσφέρουν.  Καθώς το ΜΠΟΡΟΥΜΕ έχει μία πολύ δυναμική παρουσία online το γνωρίζω εδώ και καιρό, αλλά συζητώντας με ανθρώπους που είναι λιγότερο δραστήριοι στο internet είδα ότι το γνωρίζουν και εκείνοι,  από την τηλεόραση και τον τύπο.
           
Την Πέμπτη το ΜΠΟΡΟΥΜΕ άνοιξε επίσημα τις πόρτες του σπιτιού του σε όλους τους φίλους και εθελοντές και έκανε μία ζεστή και φιλική συγκέντρωση στην οποία ήμουν προσκεκλημένη. Μια και ήμουν εκεί θα ήθελα να γράψω δυο λόγια πιο προσωπικά που δε θα διαβάσετε σε ένα δελτίο τύπου, για το πώς είδα εγώ την εκδήλωση και τους ανθρώπους που ήταν εκεί από κοντά.
Κατ’ αρχήν γνώρισα  την ομάδα και κάποιους από τους εθελοντές και ήταν όλοι φιλικοί, φιλόξενοι και χαμογελαστοί. Εξέπεμπαν τη θετική αύρα που συναντάς σε ανθρώπους που συμμετέχουν σε έναν τόσο αξιόλογο σκοπό. Θυμάμαι που πέρσι στο TEDxAcademy Women στο οποίο είχα παρευρεθεί κάνοντας live-blogging, η Μαρία Τριφωνίδου,  πρόεδρος του συλλόγου Φλόγα, είχε πει  ”η προσφορά μου στη Φλόγα ευεργετεί πρώτα εμένα και μετά όλους τους άλλους“. Είχε επίσης πει ότι “πολλά περισσότερα θα είχαμε πετύχει σαν χώρα αν είχαμε καταφέρει να ξυπνήσουμε τον εθελοντή που έχει ο καθένας μέσα του”. Μπράβο λοιπόν στην ομάδα αλλά και στους εθελοντές για όλα όσα κάνουν.
            Ο Αλέξανδρος Θεοδωρίδης, από την ομάδα του ΜΠΟΡΟΥΜΕ, μου διηγήθηκε ένα περιστατικό που μέσα στην απλότητά του είναι τόσο ανθρώπινο, που δεν μπορώ παρά να το αναφέρω: Μία κυρία την περασμένη εβδομάδα τους τηλεφώνησε θέλοντας να προσφέρει “τρεις μερίδες Μελιτζανοπίλαφο” για να μην πάνε χαμένες. Δεν είναι όμως η μόνη περίπτωση ιδιωτών που τηλεφωνούν για να προσφέρουν. Δεκάδες είναι αυτές οι περιπτώσεις, στις οποίες το ΜΠΟΡΟΥΜΕ ανταποκρίνεται φέρνοντάς σε επαφή τους ανθρώπους αυτούς με ιδρύματα της περιοχής τους.  (Η σύνδεση με ίδρυμα της περιοχής δεν είναι τυχαία. Γίνεται για ενδυνάμωση της αλληλεγγύης στη γειτονιά).
Μπράβο λοιπόν στους ιδιώτες, που συμμετέχουν όπως μπορούν. Μπράβο όμως και στις εταιρείες, στα αρτοποιεία, στα εστιατόρια, στα ξενοδοχεία, στα οπωροπωλεία, στα ζαχαροπλαστεία κλπ κλπ που συμμετέχουν και μέσω της συντονισμένης προσπάθειας του ΜΠΟΡΟΥΜΕ μπορούν και βοηθάνε τους συνανθρώπους τους.
            Το σπίτι του ΜΠΟΡΟΥΜΕ, που επίπλωσε η ΙΚΕΑ, είναι μία μικρή όαση μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Είναι ένας φιλόξενος και λειτουργικός χώρος, ιδανικός ως “κέντρο επιχειρήσεων” της ομάδας και των εθελοντών της. Η ΙΚΕΑ θα προσφέρει επίσης καθημερινά φαγητό από τα εστιατόρια των καταστημάτων της και αυτή η ενέργεια ανοίγει δρόμους για να ακολουθήσουν και άλλες συνεργασίες του ΜΠΟΡΟΥΜΕ με μεγάλες επιχειρήσεις.
Το κλίμα ήταν ζεστό και φιλικό, με πολλές δόσεις συγκίνησης. Η λάμψη στα μάτια των ανθρώπων που διοργάνωναν την εκδήλωση και όλων όσων μίλησαν ήταν ολοφάνερη. Η χαρά της προσφοράς μας κάνει σίγουρα καλύτερους ανθρώπους.
Έφυγα αισιόδοξη και με αναπτερωμένο ηθικό για όλα αυτά τα σπουδαία πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και πολλές φορές δεν τα ξέρουμε. Πήρα το ασανσέρ μαζί με έναν πολύ ευγενικό κύριο που είχα δει στην εκδήλωση αλλά δεν ήξερα ποιος ήταν. Ήταν ψηλός, χαμογελαστός, στην ηλικία περίπου του μπαμπά μου.  Του είπα πόσο όμορφη ήταν η εκδήλωση και ότι εντυπωσιάστηκα από τη δουλειά που γίνεται. Και τότε εκείνος μου είπε: “Εγώ είμαι ο μπαμπάς της Ξένιας!” (που είναι η εμπνεύστρια της ιδέας του μπορούμε). Το είπε με τόση χαρά και περηφάνια:
“Εγώ είμαι ο μπαμπάς της Ξένιας!”
Χαμογέλασα συγκινημένη για το πόσο περήφανος ήταν. Υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να βλέπεις το παιδί σου να πετυχαίνει το όνειρό του; Στο δρόμο μέχρι το μετρό με φανταζόμουν να λέω μια μέρα: “Εγώ είμαι η μαμά της Εβελίνας!” ή “Εγώ είμαι η μαμά της Εβίτας!” Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι οι κόρες μου θα πετύχουν όσα επιλέξουν να κάνουν στη ζωή τους και ανυπομονώ να νιώσω κι εγώ την περηφάνια και τη συγκίνηση της μαμάς.
Πολλά μπράβο, καλή δύναμη και καλή συνέχεια. Ας βοηθήσουμε κι εμείς. Μπορούμε!

[Περισσότερες φωτογραφίες και λεπτομέρειες για την εκδήλωση, στο σχετικό post του ΜΠΟΡΟΥΜΕ]


ΠΗΓΗ:


Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

«[…] Αποσπάσματα από το βιβλίο “Μην το σκέφτεσαι... Ζήσε!» [Από το blog “Ανήσυχος”]




[…Συνέχεια από την χθεσινή αναδημοσίευση…]
Πριν από τρεις ημέρες, στις 23.7.2012, στο blog “Ανήσυχος” διαβάσαμε (μεταξύ άλλων) αυτό:


Αποσπάσματα από το βιβλίο “Μην το σκέφτεσαι... Ζήσε!

[…] διάβασα πάλι σήμερα το "ΜΗΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ...ΖΗΣΕ!" (δεν είναι τυχαίο ότι διαβάζω αυτό το βιβλίο αυτήν την περίοδο - καθόλου τυχαίο!) και αντιγράφω μερικά αποσπάσματα. Θέλω τη γνώμη σας επί αυτών και θέλω και τη γνώμη σας γενικά για τη δύναμη της θετικής σκέψης, για το αν τελικά είναι όλα θέμα θετικής σκέψης και τη γνώμη σας γι' αυτά τα βιβλία που εξυμνούν τη θετική σκέψη. Εσας ποιά είναι η σχέση σας με τη θετική σκέψη;


"...Αν όμως ακολουθείς σκέψεις όπως "Η ζωή θα ήταν καλύτερη αν...", θα βρεθείς και πάλι στο έλεος των σκέψεων σου. Η μια σκέψη θα οδηγεί στην άλλη, η άλλη σε μια επόμενη, και ούτω καθεξής. Το μόνο θέμα είναι πόση αρνητικότητα μπορείς να αντέξεις. Αργά ή γρήγορα θα σε πάρει η κατηφόρα. Η πραγματική ευτυχία έρχεται όταν ηρεμείς το αναλυτικό σου μυαλό, όταν το αφήνεις να ξεκουραστεί".

"Η συνειδητότητα σου παράγει μια ακολουθία σκέψεων, τη μια αμέσως μετά την άλλη. Όταν εστιάζεις την προσοχή σου σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη σκέψη, αυτή είναι παρούσα και ορατή. Μόλις η προσοχή σου επικεντρωθεί κάπου αλλού, η σκέψη χάνεται από το μυαλό σου. Οι σκέψεις σου έρχονται και φεύγουν. Έχεις εκπληκτικά μικρή δυνατότητα ελέγχου του περιεχομένου των ίδιων σου των σκέψεων, εκτός αν προσπαθείς ενεργά να τις ελέγξεις. Αν συνειδητοποιήσεις ότι είσαι αυτός που διαμορφώνει τις ίδιες σου τις σκέψεις, και ότι το μυαλό σου δεν παράγει "πραγματικότητα" αλλά "σκέψεις", δε θα σε επηρεάζουν τόσο πολύ αυτά που σκέφτεσαι. Θα αντιμετωπίζεις τη σκέψη σου σαν κάτι που κάνεις, μια ικανότητα που έχεις, η οποία δημιουργεί τα βιώματα σου, παρά σαν μια πηγή πραγματικότητας. Οι σκέψεις σου δεν μπορούν να σου κάνουν κακό ή να σου προκαλέσουν κατάθλιψη από τη στιγμή που κατανοείς ότι είναι απλώς σκέψεις". 

"Αν πιστεύεις ότι οι σκέψεις σου είναι πραγματικές - και αν αφήνεις τους άλλους να σε ενθαρρύνουν να αναλύεις τις χειρότερες από αυτές - θα βρεθείς με ακόμα περισσότερες. Όσο πιο πολύ σκέφτεσαι, τόσο μεγαλύτερες και σημαντικότερες θα φαίνονται οι σκέψεις σου, και τόσο πιο πολλές θα έχεις να αντιμετωπίσεις. Αφού τα συναισθήματά σου καθορίζονται από τις σκέψεις σου, αναπόφευκτα θα νιώθεις όλο και χειρότερα. Και δυστυχώς, επειδή θα νιώθεις πεσμένος, θα κάνεις ακόμα χειρότερες σκέψεις που πάλι θα πρέπει να αντιμετωπίσεις. Αυτή η ατελείωτη αρνητική δίνη ποτέ δε σε εξυψώνει εκεί που θα ήθελες να βρίσκεσαι. Θα ηρεμήσεις μόνο όταν αποφασίσεις να πεις "ως εδώ και μη παρέκει", όταν θα κάνεις μια νέα αρχή με λευκό μητρώο, με καθαρό μυαλό, και όταν θα αντιληφθείς ότι το μόνο πράγμα που συγκρατεί την κατάθλιψη σου είναι η ίδια σου η σκέψη. Πρέπει να πάψεις να εστιάζεσαι στην κατάθλιψη σου".

"Θα μπορούσες να σκέφτεσαι συνεχώς για εκατό ολόκληρα χρόνια και να μην καταφέρεις ποτέ να ξεφύγεις από τα νύχια της κατάθλιψης. Ο λόγος; Όταν το ηθικό σου είναι πεσμένο, παράγεις αρνητικές σκέψεις. Το μόνο που βλέπεις είναι αρνητικότητα. Ξέρεις ήδη ότι οι σκέψεις σου καθορίζουν το πώς νιώθεις. Έτσι, όταν κάνεις σκέψεις σε κατάσταση κατάθλιψης, απλώς χειροτερεύεις τα πράγματα".

"Όταν έχεις κατάθλιψη, το χειρότερο που μπορείς να κάνεις είναι να συνεχίσεις να σκέφτεσαι - ειδικά αν προσπαθείς να ξεφύγεις από την κατάθλιψη με τη σκέψη σου. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να "ρίχνεις λάδι στη φωτιά". 'Ισως πιστεύεις, όπως πολλοί άλλοι άνθρωποι, ότι δεν μπορείς να πάψεις να σκέφτεσαι από τη στιγμή που σε παίρνει η κατηφόρα. Και παρόλο που είναι δύσκολο να σταματήσεις να σκέφτεσαι, υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να κάνεις κάτι επειδή πιστεύεις ότι είναι λογικό και απαραίτητο, και στο να κάνεις ακριβώς αυτό, που είναι η πηγή του μαρτυρίου σου, ενώ το γνωρίζεις βέβαια. Όταν συνειδητοποιήσεις ότι κάτι που έκανες ως τώρα σε πλήγωνε, θα βρεις έναν τρόπο να το σταματήσεις! Ο μόνος λόγος που στο παρελθόν προσπαθούσες να ξεφύγεις από την κατάθλιψη με τη σκέψη είναι το ότι δεν είχες άλλες εναλλακτικές λύσεις. Δε θα έριχνες αλάτι στην πληγή σου αν ήξερες ότι θα πέθαινες στους πόνους, έτσι; Η σκέψη των ώρα της κατάθλιψης είναι σαν ένας κουβάς αλάτι πάνω σε ένα βαθύ τραύμα!".

"Η υγιής ψυχολογική σου λειτουργία είναι αυτό που νιώθεις όταν τα πάντα φαίνονται καλά, όταν η ζωή φαίνεται απλή και έχεις μια αίσθηση προοπτικής. Είναι αυτό που νιώθεις όταν μπορούν να σε αγγίξουν τα απλά πράγματα στη ζωή...".

"Προσπάθησε να θυμηθείς την τελευταία φορά που συνέβη κάτι στη ζωή σου το οποίο θα ευχόσουν να μην είχε συμβεί, κι όμως διατήρησες την ψυχραιμία σου και μια αίσθηση προοπτικής. Πώς γίνεται και μερικές φορές μπορείς να διατηρήσεις αυτή την αίσθηση προοπτικής ενώ άλλες φορές νομίζεις ότι θα τρελαθείς; Η απάντηση είναι ότι μερικές φορές είσαι σε επαφή με την υγιή ψυχική σου λειτουργία και άλλες φορές όχι...Είναι μια αίσθηση με την οποία μπορείς να μάθεις να ζεις. Απλώς πρέπει να ξέρεις ότι είναι στη διάθεση σου και όταν θα θέλεις να εμφανίζεται, η επιθυμία σου θα πραγματοποιείται".

"Πολλά από αυτά που πρέπει να ξέρεις για τους ανθρώπους μπορούν να συνοψιστούν σε δυο απλά πράγματα : ο καθένας μας είναι διαφορετικός - και όλοι είμαστε τόσο όμοιοι μεταξύ μας! Όταν λειτουργούμε με βάση την ψευδαίσθηση της προσωπικότητας ή τα διάφορα επιφανειακά συστήματα σκέψης μας, δεν είμαστε παρά απομονωμένα άτομα ανάμεσα σε δισεκατομμύρια άλλα, ο καθένας μας με την ατομική του ιστορία, με τις ιδέες, τα προβλήματα και με το δράμα του. Στο επίπεδο αυτό υπάρχει αποσύνδεση, διαμάχη, άγχος, σύγκρουση και πολλή δυστυχία. Όλοι σκέφτονται πυρετωδώς και, δυστυχώς, πιστεύουν τα περισσότερα από αυτά που σκέφτονται. Σε αυτό το επίπεδο παρατηρείται πολλή σύγχυση επειδή ο καθένας νομίζει ότι ο δικός του τρόπος σκέψης είναι ο "σωστός". Όταν όμως το μυαλό μας είναι ήσυχο, όταν απλώς "υπάρχουμε" και είμαστε συνδεδεμένοι με την υγιή μας λειτουργία, κατά μία πολύ σημαντική έννοια είμαστε όλοι το ίδιο, τουλάχιστον στα πιο ουσιώδη θέματα. Νιώθουμε γαλήνη και είμαστε σε αρμονία με τον εαυτό μας. Έχουμε κατανόηση για τις διαφορές μας και αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας και τους άλλους με ευγένεια και αγάπη. Βλέπουμε την ευρύτερη εικόνα του κόσμου, την αθωότητα μέσα από τις διαφορές μας και μπορούμε να νιώθουμε την ομορφιά της ζωής".


ΠΗΓΗ:


Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

«Μην το σκέφτεσαι... Ζήσε!» [Από το blog “Ανήσυχος”]



Πριν από μία εβδομάδα, στις 18.7.2012, στο blog “Ανήσυχος” διαβάσαμε αυτό:


Μην το σκέφτεσαι... Ζήσε!

Διαβάζω το βιβλίο "ΜΗΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ...ΖΗΣΕ!" του Ρίτσαρντ Καρλσον (Εκδόσεις Καστανιώτη) γιατί η αλήθεια είναι ότι πολύ το σκέφτομαι για να ζήσω. Το βιβλίο αυτό μιλάει για τη θετική σκέψη (τι πρωτότυπο!) και εγώ την έχω ανάγκη. Μπορεί να είναι κλισέ αυτό που λένε ότι είναι σημαντική η θετική σκέψη, να ακούγεται χαζοχαρούμενο, γυναικείο, ατάκα χιλιοειπωμένη, να έχεις βαρεθεί να το διαβάζεις στις συνεντεύξεις των διάσημων, αλλά ισχύει. Παρασύρομαι εύκολα στις αρνητικές σκέψεις και δε μπορώ να σας περιγράψω πως νιώθω εκείνες τις στιγμές. Με διαλύουν οι αρνητικές σκέψεις. Με ακινητοποιούν. Με κάνουν ένα άβουλο, μίζερο, δυστυχισμένο πλάσμα που μισεί τη ζωή του. Τέλος πάντων, αντιγράφω μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο και ίσως σε επόμενο ποστ αντιγράψω και άλλα :
"Οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν το λάθος να συγχέουν τη δέσμευση απέναντι στην ευτυχία με την απόφαση να βελτιώσουν κάποιον τομέα της ζωής τους. Παρόλο που φαίνεται ότι αυτές οι δυο ιδέες συνδέονται, αυτό δεν είναι απαραίτητο. Όπως ενδεχομένως έχεις διαπιστώσει, μπορείς να αλλάξεις τα πάντα στη ζωή σου χωρίς να επηρεαστεί στο ελάχιστο το επίπεδο της ευτυχίας σου. Μπορείς να κερδίσεις περισσότερα λεφτά, να ξεμπλέξεις από δυσκολίες, να κάνεις φίλους, να ξεκινήσεις μια καινούργια δουλειά, να λύσεις ένα πρόβλημα, να πάρεις ένα πτυχίο, να παντρευτείς ή να αποκτήσεις κάτι που ήθελες, κι όμως να εξακολουθείς να νιώθεις δυστυχισμένος. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι η ευτυχία δεν εξαρτάται από τις περιστάσεις. Είναι μια βιωματική κατάσταση μέσα στην οποία μπορείς να μάθεις να ζείς".
"Τα πάντα στη ζωή σου είναι αποτελέσματα του τρόπου που σχετίζεσαι με τη σκέψη σου. Είσαι ό,τι σκέφτεσαι". 
            ΕΔΩ ΟΜΩΣ ΘΑ ΔΙΑΦΩΝΗΣΩ :
"Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα στη ζωή που δεν μπορώ να ελέγξω - ο κόσμος, οι άλλοι άνθρωποι, οι επιλογές τους και οι αντιδράσεις τους, τα ατυχήματα, οι ατέλειες, ο πόνος και οι ταλαιπωρίες, οι δύσκολες καταστάσεις. Παρ' όλα αυτά, έτσι είναι η ζωή, και άσχετα με το τι συμβαίνει, εγώ θα είμαι πάντα ευτυχισμένος".
Ναι, ε; Τι μας λες; Εγώ λοιπόν δε μπορώ να είμαι ευτυχισμένος με τόση δυστυχία γύρω μου; Καλύτερα, δε μπορώ να πω ότι, παρά τα όσα συμβαίνουν, εγώ θα είμαι ευτυχισμένος και δε θα κάνω τίποτα για να αλλάξει, όσο μπορώ, όπως μπορώ, έστω και λίγο, αυτός ο απαίσιος κόσμος. Ευτυχία και ανοησίες...Θύμωσα τώρα. Μου 'ρχεται να παρατήσω το βιβλίο. Τέλος πάντων...Σύμφωνοι, καλή η θετική σκέψη, αλλά να μην είμαστε και στην κοσμάρα μας.
Όπως γράφει η Ελευθερία Γεωργάκαινα, στο περιοδικό Psychologies : "Δεν μπορώ να μιλώ για μαγικές βραδιές σε ελληνικές ακρογιαλιές όταν τις νύχτες, κάτω από τον ελληνικό έναστρο ουρανό, κοιμούνται 20.000 άστεγοι. Όταν, μόνο μέσα στο 2011, έχασαν τη δουλειά τους 344.913 άνθρωποι, φτάνοντας το ποσοστό της - επίσημης - ανεργίας στο 21,8%. Όταν χιλιάδες συνταξιούχοι ζουν με 200 ή 300 ευρώ. Όταν, μέσα σε μόλις ένα χρόνο, ο αριθμός των αυτοκτονιών αυξήθηκε κατά 45%. Όταν υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που θεωρεί πως είναι μάταια η ζωή του και δεν έχει το ψυχικό σθένος να συνεχίσει να παλεύει".
Λοιπόν, πάω να συνεχίσω το βιβλίο, παρότι το ζούμι το ξέρω : Θετική σκέψη και θετική σκέψη. Καλά, θα πάρω και μια amita motion, μπας και βοηθήσει λιγάκι.


ΠΗΓΗ:


Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

«Περί αυτοκτονιών» [Από το blog “Αφημένες κάποιες σκέψεις ”]



Πριν από πέντε ημέρες, στις 19.7.2012, στο blog “Αφημένες κάποιες σκέψεις” διαβάσαμε αυτό:


Περί αυτοκτονιών

O Πάουλ Βολφσκελ βρέθηκε σε τέτοια κατάσταση απελπισίας που αποφάσισε να αυτοκτονήσει. Σχεδίασε το θάνατό του μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και  καθόρισε την ακριβή ημερομηνία και ώρα της αυτοκτονίας του-  σκόπευε να αυτοπυροβοληθεί στο κεφάλι, ακριβώς τα μεσάνυχτα. Ο Βόλφσκελ ταχτοποίησε τα πάντα λίγο πριν εκπνεύσει η προθεσμία – επιστολές προς συγγενείς και φίλους και άλλες εκκρεμότητες. Περιμένοντας να  φτάσουν τα μεσάνυχτα άρχισε να ξεφυλλίζει κάποια βιβλία στη βιβλιοθήκη του. Λίγο μετά, βρέθηκε να φυλλομετρά δημοσιεύσεις σχετικά με το θεώρημα του Φερμά. O Βόλφσκελ απορροφήθηκε από τη μελέτη του θεωρήματος και βάλθηκε να διερευνά ένα ανεπαρκές τμήμα της απόδειξής του.  Κάποια στιγμή συνειδητοποίησε πως η προκαθορισμένη ώρα για την αυτοκτονία είχε περάσει ενώ μάλιστα ένιωσε περήφανος με τον εαυτό του για τους συλλογισμούς του σχετικά με το θεώρημα. Η απελπισία και η λύπη του είχαν εξανεμιστεί. Έσκισε τις επιστολές και έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματα.

***

Αυτή είναι μια «μικρή» ιστορία που έτυχε να γίνει μέρος της «μεγάλης» Ιστορίας χάρη στον συγγραφέα που κατέγραψε τη διαδρομή του θεωρήματος του Φερμά.
Τέτοιες «μικρές» ιστορίες όμως από παρ’ολίγον αυτόχειρες, που μια τυχαία και ασήμαντη αφορμή αλλάζει το πρίσμα θέασης του εαυτού κι επιλέγουν τη ζωή αντί του θανάτου, δεν είναι διόλου λίγες. Όπως δεν είναι λίγες οι ιστορίες των ανεπιτυχώς αυτοχείρων που αφού διεσώθησαν, αντιλήφθηκαν  τη ματαιότητα της πράξης τους και το λαμπρό της ύπαρξής τους.
Αυτές όμως οι ιστορίες δεν βλέπουν πότε το φως της δημοσιότητας μια και ούτε εντοπίζονται αλλά ούτε και «πουλάνε». Κι αν καμιά φορά ένας «διάσημος» αποκαλύψει ότι υπήρξε αυτόχειρας ή ότι είχε σκεφτεί να προβεί στο απονεννοημένο, αντιμετωπίζεται από τα ελληνικά media με μεγάλο θαυμασμό, λες και θα έκανε κάτι σπουδαίο, δίχως να δίνεται ούτε μια αράδα στο αίτιο ή την αφορμή που του άλλαξε τη γνώμη και του έσωσε τη ζωή.

Ας εξετάσουμε τρείς διαδεδομένες ελληνικές παραδοχές περί αυτοκτονιών:

1. «Θόλωσε από την απελπισία και αυτοκτόνησε»
Λάθος. Αν το συμβάν που στέκει ως αφορμή για την αποτροπή της αυτοχειρίας μπορεί να είναι στιγμιαίο, η απόφαση για το απονενοημένο δεν λαμβάνεται ποτέ στιγμιαία. Είναι πάντα αποτέλεσμα πολλών χρόνων εκκόλαψης. Με απλά λόγια, ο άνθρωπος που τελικά προβαίνει σε αυτή την ενέργεια, επί πολλά χρόνια το προετοιμάζει ή έστω το έχει ως ενδεχόμενο, ως επιλογή, ως λύση αν κάτι δεν πάει καλά στη ζωή του.Αυτό ακριβώς αποκαλείται «τάσεις αυτοκτονίας» και η ψυχολογία έχει πολλά να πει για το θέμα. Οι «τάσεις αυτοκτονίας» μπορεί να είναι καθαρή πάθηση του μυαλού, που συνοδεύεται από κατάθλιψη, διπολισμό, κτλ. Τα αίτια δηλαδή είναι παθολογικά και μόνο η αφορμή ενδέχεται να είναι κοινωνική (πχ απομόνωση) ή συγκυριακή (πχ οικονομικά  προβλήματα). Μπορεί όμως και να είναι απλώς μιμητισμός εξιδανικευμένων προσωπικοτήτων- πραγματικών ή μυθοπλαστικών.  Δηλαδή «μόδα».
Η λογοτεχνία άλλωστε συμπεριλαμβάνεται διαχρονικά στα βασικά αίτια αυτοκτονίας, εξ ου και το περίφημο «σύνδρομο του Βέρθερου» καθώς όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο δεκάδες νέοι και νέες ακολούθησαν τον δρόμο του Βέρθερου . Αντίστοιχα κύματα αυτοκτονιών προκάλεσαν κι άλλοι ήρωες της λογοτεχνίας (πχ Αννα Καρένινα) αλλά ακόμα και η περίφημη ελληνική ταινία «ο Μιμίκος και η Μαίρη» ή οι αυτοκτονίες superstars.

2. «Αυτός που λέει πως θα αυτοκτονήσει δεν το κάνει ποτέ»
Λάθος. Η αυτοχειρία είναι μια κραυγή. Κανένας αυτόχειρας δεν αντιλαμβάνεται πως μετά την πράξη δεν υπάρχει τίποτα. «Βλέπουν» σκηνές από την μετά την απονεννοημένη πράξη ζωή τους - τους ανθρώπους που τους πόνεσαν να νιώθουν τύχεις, τους ανθρώπους που αγάπησαν να τους αναζητούν, τα προβλήματα όλα να λύνονται, κτλ. Και ακόμα πιο συχνά θεωρούν πως κάτι μαγικό θα γίνει στο τέλος και θα σωθούν ενώ θα έχουν στείλει το απαραίτητο μήνυμα.
Συνεπώς είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο μελλοντικός αυτόχειρας με κάποιο τρόπο θα εξωτερικεύσει τις προσθέσεις του ζητώντας εμμέσως βοήθεια, διεκδικώντας το ενδιαφέρον που στερείται, αλλά ακόμα και εν είδει μεταφυσικού εκβιασμού.  Μεταξύ των ψυχαναλυτών είναι γνωστό πως όταν κάποιος ασθενής εκφράσει πρόθεση αυτοχειρίας πρέπει να παραπέμπεται πάραυτα στον ειδικό ιατρό που θα αναλάβει τον ίδιο και την οικογένεια του και θα τον  φέρει σε επαφή με ειδική ομάδα υποστήριξης.  Και καθώς οι τάσεις αυτοκτονίας εκδηλώνονται από την εφηβική ηλικία ο καθηγητής πρέπει να έχει τις γνώσεις ώστε να εντοπίζει τον πιθανά μελλοντικό αυτόχειρα και να ενημερώνει γονείς και αρμόδιους. Αλλά αυτά δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα και ισχύει το εγκληματικό σόφισμα: όποιος λέει πως θέλει να αυτοκτονήσει δεν αυτοκτονεί ποτέ.  

3. «Στην Ελλάδα οι αυτοκτονίες έχουν πολλαπλασιαστεί»
Ίσως και ναι, ίσως και όχι. Αυτοκτονία δεν είναι μόνο η «επιτυχημένη». Αυτόχειρας είναι και αυτός που προσπάθησε και ευτυχώς δεν τα κατάφερε. Κι αν υποθέσουμε πως έχουμε τα στοιχεία για τις αυτοκτονίες όλων των προηγούμενων ετών (κάτι που αμφισβητείται έντονα) σίγουρα δεν έχουμε κανένα στοιχείο για τις ανεπιτυχείς απόπειρες, ούτε για τις προθέσεις. Και στο αφελές ερώτημα «μα το γεγονός ότι οι επιτυχημένες αυτοκτονίες είναι περισσότερες δεν αρκεί;» η απάντηση είναι δραματικά αρνητική. Διότι ακόμα και το γεγονός της επιτυχίας μιας αυτοκτονίας συναρτάται με την κοινωνική αποδοχή ή μη της πράξης, την έλλειψη υποστηρικτικών δομών, τη διάσπαση του κοινωνικού ιστού και άρα την μοναξιά του δρώντα. Όταν η αυτοχειρία αναγνωρίζεται δημοσίως ως άθλος είναι βέβαιο πως οι πιθανοί αυτόχειρες θα προχωρήσουν στο διάβημα με μεγαλύτερη ευκολία.  Όταν οι δομές υποστήριξης δεν λειτουργούν και πιο συχνά ακούει κάποιος ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για την πράξη και ύμνους για τον αυτόχειρα απ’ ότι πληροφορίες για το τι πρέπει να κάνει αν έλκεται από την ιδέα αυτή, οι αυτοκτονίες αυξάνουν. Όταν η μοναξιά θεριεύει και η κραυγή για βοήθεια αντιμετωπίζεται με αδιαφορία ενώ το μέλλον περιγράφεται μόνο ως ζοφερό, ο δυνητικός αυτόχειρας θα πάρει το ρίσκο.  

***

Την τελευταία περίοδο στην Ελλάδα είμαστε μάρτυρες μιας τρομακτικής δημοσιότητας των αυτόχειρων. Πρόκειται για μια δημοσιότητα που φλερτάρει με τα όρια της νομιμότητας, μια και στα κανονικά κράτη απαγορεύεται δια νόμου. Και απαγορεύεται για τον απλό λόγο ότι η αυτοκτονία ως κάθε πράξη απαγορευμένη πράξη είναι ελκυστική και ο μιμητισμός είναι όχι μόνο πιθανός, αλλά και καταγεγραμμένος. Αλλά εδω, τα πέντε λεπτά δημοσιότητας παρέχονται αφειδώς μετά θάνατον!
Η κατάσταση έχει ξεφύγει κι άλλο μια και παρακολουθούμε μια άνευ προηγουμένου κομματική εκμετάλλευση των αυτοκτονιών. Έχουμε φτάσει στο προκλητικό σημείο  πολιτικά κόμματα να ασκούν αντιπολίτευση και να κατηγορούν άλλα κόμματα για τις αυτοκτονίες και να τις χαρακτηρίζουν φυσική συνέπεια των μέτρων λιτότητας, κι όλα αυτά μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο!
Από τη στιγμή που ο αυτόχειρας ονομάζεται «μάρτυρας» που «θυσιάζεται για το καλό των άλλων» (φράση της κ. Σακοράφα την επομένη της αυτοκτονίας του συνταξιούχου  φαρμακοποιού) η πράξη εξιδανικεύεται και επομένως «οπλίζεται το χέρι» κάθε άνθρωπου με τάσεις αυτοκτονίας.
Αυτό άλλωστε δεν κάνει και η Τζιχάντ, αυτό δεν έκαναν και οι καμικάζι; Όλη η ψυχολογική προετοιμασία βασίζεται στη λογική της θυσίας για το καλό των άλλων.
Κανείς πολιτικός δεν δικαιούται να μην γνωρίζει τα παραπάνω. Κι από τη στιγμή που τα γνωρίζει και συνεχίζει, τότε δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί εγκληματίας.

***

Από προσωπική εμπειρία από ανθρώπους που αποπειράθηκαν, καταθέτω πως ποτέ δεν ήταν πιο πρόσφορο το έδαφος για έναν άνθρωπο με τάσεις αυτοκτονίας. Και η  έκκληση είναι προσωπική προς κόμματα και media:  για όνομα του Θεού, σταματήστε τη σπέκουλα με τους ανθρώπους που έχουν τάσεις αυτοκτονίας. Μέλημα όλων μας να είναι μόνο η αποτροπή του κάθε πιθανού αυτόχειρα και η απαξίωση της πράξης αυτής. Να συγκεντρώσουμε όλες μας τις προσπάθειες στο να μην προβεί κανείς σε αυτή την απολύτως ανόητη πράξη που δεν έχει επιστροφή. Η αυτοκτονία δεν είναι θυσία• είναι απλά βλακεία που κάποιοι την εκμεταλλεύονται κομματικά.
Σε τελική ανάλυση, αν δεν το καταλαβαίνουν από μόνοι τους, ας λειτουργήσει η δικαιοσύνη επιτέλους. Ας μας προστατεύσει κάποιος από τις σειρήνες.

*Το κείμενο αυτό το έγραψα ύστερα από την έντονη προτροπή της Λίνας Παπαδάκη μετά από μια συζήτηση για το θέμα των αυτοκτονιών που εξελίχθηκε σε εξομολόγηση ένα ζεστό βράδυ του Ιουλίου.



Την ίδια ημέρα, 19.7.2012, στο ίδιο ιστολόγιο, διαβάσαμε και τα παρακάτω, σε νέα ανάρτηση:



Μια απάντηση
Στην πρώτη μορφή του κειμένου, η αρχή της τελευταίας παραγράφου είχε ως εξής «Από προσωπική εμπειρία από ανθρώπους που αποπειράθηκαν, αλλά και από το πώς νιώθω και εγώ μια και δυστυχώς ανήκω σε αυτή την κατηγορία των ανθρώπων, καταθέτω πως ποτέ δεν ήταν πιο πρόσφορο το έδαφος για έναν άνθρωπο με τάσεις αυτοκτονίας»
Στη συνέχεια αποφάσισα να διαγράψω τη  φράση: «αλλά και από το πώς νιώθω και εγώ μια και δυστυχώς ανήκω σε αυτή την κατηγορία των ανθρώπων», εκτιμώντας πως δεν ήταν σωστό να καταθέσω δημοσίως την προσωπική διάσταση του άρθρου.
Μετά όμως αυτό τον απίστευτο όγκο χυδαίων σχολίων που εισέπραξα (για άλλη μια φορά) τα οποία μάλιστα εκφράζονται με το περιτύλιγμα του δήθεν σεβασμού προς τους αυτόχειρες δεν έχω παρά να προσθέσω τη διαγραμμένη φράση.
            Αφού λοιπόν τόσο κόπτονται για το δικαίωμα του αυτόχειρα και την αξιοπρέπειά του και θίγονται που αποκάλεσα την αυτοχειρία «βλακεία», ενώ αναρωτιούνται με ποιο δικαίωμα και ποιες γνώσεις μιλάω,  καταθέτω πως μιλάω ως αυτόχειρας και ξέρω από προσωπική εμπειρία πως νιώθει αυτή την περίοδο ένας άνθρωπος που έχει τάσεις αυτοκτονίας, που έχει την τάση δηλαδή να έρχεται πιο συχνά αντιμέτωπος με την ουσία της ύπαρξης του. Και ναι, όσο και αν δεν βολεύει κομματικά κάποιους,  η αυτοχειρία είναι βλακεία. Φυσικά και είναι βλακεία. Και ναι, μου πήρε πολλά χρόνια να το πω, κι ακόμα περισσότερα να το παραδεχθώ.  Και το χρώσταγα στην μάνα μου και σ’ όλους τους ανθρώπους που κάποτε πλήγωσα.  Όσοι το έχουν πράξει, και ευτυχώς  απέτυχαν, ξέρουν καλά τι λέω. Και οι άλλοι... δεν μπορούν δυστυχώς να μιλήσουν πια.
            Όσο για τους θιασώτες της αυτοκτονίας,  θα ήταν καλό να γνωρίζουν  πως η αυτοκτονία δεν είναι ούτε κοινωνικό γεγονός ούτε στατιστικό δεδομένο πολιτικά και επικοινωνιακά εκμεταλλεύσιμο. Η στιγμή αυτή που παγιδευμένος στη δίνη του μυαλού σου, παίρνεις την απόφαση να δώσεις τέλος στο πολυτιμότερο σου αγαθό: τη ζωή σου. Η στιγμή εκείνη που έρχεσαι αντιμέτωπος με την ύπαρξή σου.  Όλη η ζωή σου περνάει από μπροστά σου. Οι άνθρωποι που αγάπησες και σ’ αγαπήσανε, όσα έκανες κι όσο θέλησες να κάνεις, τα όνειρά σου, οι επιθυμίες σου, οι επιτυχίες κι αποτυχίες σου .. και τη στιγμή αυτή όλα μοιάζουν μάταια κι άχρηστα. Ο καθρέφτης της ψυχής σου θολώνει και σε παραμορφώνει.  Κι αν, μόνο αν τη στιγμή εκείνη μπορούσες να ακούσεις τη φωνή αυτή:  μην φεύγεις ρε, σε χρειαζόμαστε…  γιατί αξίζει,. αξίζεις για μένα. … όλα θα ήταν διαφορετικά.
            Αυτή είναι η φωνή που πρέπει να ακουστεί και καμία άλλη



ΠΗΓΗ:


Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

«Air-condition στους κίονες του Παρθενώνα» [Από το blog “ Ροϊδη εμμονές”]



Μόλις χθες, 22.7.2012, στο blog “Ροϊδη εμμονές” , διαβάσαμε αυτό (που αναφέρεται σε γεγονότα πριν από μία εβδομάδα):



Air-condition στους κίονες του Παρθενώνα

Προς το παρόν, οι Καρυάτιδες δεν εξέφρασαν δυσαρέσκεια
εμάς δεν μας γέννησε μάνα;
  
16 Ιουνίου 2012: Κλειστοί είναι από τις 2 το μεσημέρι της Δευτέρας οι αρχαιολογικοί χώροι της Ακρόπολης και του Θεάτρου του Διονύσου, προκειμένου να προστατευθούν από τον καύσωνα τόσο οι επισκέπτες όσο και οι εργαζόμενοι.
Η έκδοση των εισιτηρίων σταμάτησε τριάντα λεπτά νωρίτερα, δηλαδή στις 13:30.
Αυτό αποφάσισε ομόφωνα, σε έκτακτη συνεδρίασή της, η επταμελής Εκτελεστική Γραμματεία της Πανελλήνιας Ένωσης Υπαλλήλων Φυλάξεως Αρχαιοτήτων(ΠΕΥΦΑ) και έχει ενημερωθεί η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.


ΠΗΓΗ:

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

«Η Ελλάδα που ξεπουλιέται» [Από το blog “Πόντος και Αριστερά”]



Πριν από δέκα ημέρες, στις 12.7.2012, στο blog “Πόντος και Αριστερά ” διαβάσαμε αυτό:


Η Ελλάδα που ξεπουλιέται

Ποια η σημερινή χρημαστιστηριακή αξία (από το Οικονομικό της Καθημερινής της περασμένης Κυριακής)  των υπό «ιδιωτικοποίηση» δημόσιων επιχειρησέων;
Δείτε για να φρίξετε χρηματιστηριακές τιμές,  των υπο «ιδιωτικοπόιηση» εταιριών από τον  κ. Σαμαρά,  ως διαμορφώθηκαν  στο «πάτο» του Γκάουλάϊτερ μας κ.  Ράϊχενμπαχ («Η Ελλάδα δεν έχει πιάσει ακόμα πάτο», http://www.silvercity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=17029:-l——r&catid=58:football&Itemid=182 ):

1.   ΔΕΗ,  433 εκατομμύρια ευρώ.
Όσα ίσως μία μικρή μονάδα της ΔΕΗ αν ενθυμηθούμε ότι η καταστροφή των μονάδων της Κύπρου με την έκρηξη στο Μαρί, απαιτεί κόστος περίπου 2 δις ευρώ. Υπενθυμίζω ότι οι λιγνίτες (καύσιμο) μόνον της ΔΕΗ, χωρίς τα  φράγματα της ΔΕΗ τα δίκτυα της ΔΕΗ κτλ,  έχουν αξία τουλάχιστον 150 δις ευρώ
Δείτε τα συνημμένα και κατωτέρω στοιχεία για τη ΔΕΗ.

2.   ΕΥΔΑΠ (ύδρευση, αποχεύτευση περιοχής Αττικής), 319 εκατομμύρια ευρώ.
Πόσο άραγε στοίχισε και στοιχίζει το ιστορικό φράγμα Μαραθώνα, Ο Μόρνος, η Υλίκη, ο Εύηνος, τα υδραγωγεία, τα ενωτικά υδραγωγεία, οι μονάδες  επεξεργασίας νερού;; Πόση είναι η αξία των αποθεμάτων νερού κύριε «μάγγα» και «χουβαρντά» κ. Σαμαρά;;.  Πόσο στοιχίζει το δίκτυο διανομής ποσίμου νερού από τις μονάδες επεξεργασίας νερού (όρα κατωτέρω);;;
Πόσο το δίκτυο προς τα σπίτια (όρα κατωτέρω);;
Πόσο η αποχέτευση (όρα κατωτέρω);; Πόσο στοίχισε τα κέντρο  επεξεργασίας λυμάτων, της Μεταμόρφωσης, της Ψυττάλειας, και του Θριασίου Πεδίου.
Δείτε συνημμένα και κατωτέρω στοιχεία για την ΕΥΔΑΠ

3.   ΕΥΑΘ (ύδρευση, αποχεύτευση περιοχής Θεσσαλονίκης),  125 εκατομμύρια.
Ισχύουν παρόμοια με αυτά της ΕΥΔΑΠ για το  έγκλημα κατά τη γνώμην μου,  πώλησης της.

4.    ΟΠΑΠ (Οργανισμός Προγνωστικών Αγώνων Ποδοσφαίρου),  1579 εκατομμύρια όσα περίπου είναι τα κέρδη του ενάμισυ έτους (http://www.opap.gr/documents/11503/182631/fs+2010+GR+.pdf ).

5.   ΟΛΘ (Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης). Τζάμπα. Μόνον 110 εκατομμύρια. Ίσως όσο στοιχίζει μόνον ένας μοντέρνος γερανός.

6.   Πόσο στοιχίζουν κ. πρωθυπουργέ και πόσα τα δίνετε («τζάμπα» ;;;), τα αεροδρόμια, τα άλλα λιμάνια, οι εθνικές οδοί κτλ ;;

1.ΔΕΗ
-      Μήπως δεν γνωρίζετε πόσο αξίζει η ΔΕΗ που «δωρίζετε»  για λιγότερο από  ένα μισό δις ευρώ;;;
-      Ότι οι Λιγνίτες της ΔΕΗ αξίζουν περίπου 150 δις ευρώ ίσως και περισσότερο;;;
-      Πόσο αξίζουν τα  φράγματα της ΔΕΗ που ο Ελληνισμός εδώ και πολλά χρόνια με τα χρήματα του έφτιαξε ;;;
-      Πόσο στοιχίζουν τα δίκτυα της ΔΕΗ;;
-      Ξεπουλώντας-δωρίζοντας  τη ΔΕΗ ξεπουλάτε  όλην την Ελλάδα.

Δείτε τι ξεπουλιέται:
Λιγνιτωρυχεια ΔΕΗhttp://www.dei.gr/Default.aspx?id=890&nt=19
Στο σύνδεσμο http://www.dei.gr/documents/annual04%20eng-teliko.pdf   μπορείτε να δείτε το πλήρες ANNUAL REPORT 2004 της ΔΕΗ που πωλείται σύμφωνα με την χρηματιστηριακή αξία της των περίποιυ 400 εκατομμυρίων ευρώ.
Στη σελίδα 23 του annual report  2004 της ΔΕΗ αυτού  αναφέρεται ότι η ΔΕΗ διαθέτει 3347 εκατομμύρια τονους λιγνίτη (Δυτική Μακεδονία, 1876 εκατ., Δράμα 900 εκατ., Ελασσόνα 69 εκατ. Και Μεγάπολη 255 εκατ.).       Συνολικά δηλαδή διαθέτει 3.347.000.000.000 κιλά λιγνίτη.

Με 0,1 του ευρώ ανα κιλό λιγνίτη η αξία των λιγνιτικών αποθεμάτων της ΔΕΗ ανέρχεται σε 334 δις ευρώ
και με 0,01 του ευρώ (δηλαδή ενα λεπτό) ανά κιλό η αξία τους ανέρχεται σε 33 δις ευρώ.
Με 0,05 ευρώ ανά κιλό η αξία τους ανέρχεται σε 150 δις ευρώ.
Προφανώς η αξία των λιγνιτικών αποθεμάτων της πωλούμενης έναντι 400 εκατομμυρίων ευρώ ΔΕΗ ανέρχεται σε πολλές δεκάδες δις ευρώ.
Χωρίς να υπολογίζουμε τα φράγματα της που μπορείτε να τα δείτε στο σύνδεσμο, «Διαχείρηση υδάτων ΔΕΗ»http://www.dei.gr/Documents/imera.nerou.pdf και στον σύνδεσμο «Πωλούνται τα φράγματα της ΔΕΗ – Τη λεκάνη του Πολυφύτου ορέγονται ιδιώτες» (http://www.giapraki.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4149:2012-02-14-04-37-47&catid=1:eidiseiskozani&Itemid=106 ) και να εκτιμήσετε επίσης την αξία των πωλούμενων επισης αυτών φραγμάτων στη συνολική χρηματιστηριακή αξια των 400 εκατομμυρίων ευρώ της ΔΕΗ.

2.ΕΥΔΑΠ
            Πόσο «δωρίζεται»  η κατωτέρω ΕΥΔΑΠ με βάση τη χρηματιστηριακή της αξία;; Μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ;;;
-      Πόσο όμως κοστολογείται ο Μόρνος με το νερό του;;
-       Υλίκη με το νερό  της;;
-      Ο Μαραθώνας με το νερό του;;
-      Ο Εύηνος;;
-      Τα υδραγωγεία Μεταφοράς Νερού, Μόρνου, Υλίκης και τα ενωτικά υδραφωγεία (όρα κατωτέρω);;;
-      Οι μονάδες επεξεργασίας νερου (όρα κατωτέρω);;
-      Τα αποθέματα των ταμιευτήρων (όρα κατωτέρω);;;
-      Το δίκτυο διανομής ποσίμου νερού από τις μονάδες επεξεργασίας νερού (όρα κατωτέρω);;;
-      Το δίκτυο προς τα σπίτια (όρα κατωτέρω);;
-      Η αποχέτευση (όρα κατωτέρω);;

Ταμιευτήρας Μαραθώνα,   http://www.eydap.gr/index.asp?a_id=57
Ταμιευτήρας Υλίκης,  http://www.eydap.gr/index.asp?a_id=58
Ταμιευτήρας Μόρνουhttp://www.eydap.gr/index.asp?a_id=59
Ταμιευτήρας Εύηνουhttp://www.eydap.gr/index.asp?a_id=64
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Δίκτυο Διανομής Πόσιμου Νερού

ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗ

Τα στοιχεία αυτά δημοσιεύτηκαν από τον Ευρ. Μπίλλη, τ. επίκουρο καθηγητή του ΕΜΠ στο φόρουμ του Ηellenic Electronic Center


ΠΗΓΗ: